Şimdi Okullu Olduk...

İzmir'e gelirken hep aklımda acabalar vardı, bunların en büyüğü bakıcı mevzusuydu.
Burada öyle bir kültür olmadığını insanların anneleri, kayınvalideleri torunlarına baktığını öğrendiğim için stresim büyüktü ama Rüzgar'ın her zaman ki şansı burada da yaver gitti ve ilk söylediğimiz andan itibaren muhteşem bir bakıcımız oldu. Anaç, vefalı pırıl pırıl hemde sitemizde oturan çok şeker bir bakıcımız oldu Tezcan Hanım. Biz ona o kadar alıştık ki burada ki ailemiz oldular. Rüzgar onların evinde çocukları, torunları gibiydi...
Ama bu birliktelik çok uzun sürmedi. Ve Şubat 2013 bizim için milat oldu... Tezcan hanım rahatsızlığı sebebiyle bizi bırakmak zorunda kaldı ve ben beynimde bir sürü soru işaretiyle kala kaldım...

• Yeni bir bakıcı mı? tekrar alışmak, güvenmek çok zor!
• İşi bırakırsam, benim için bunalım sebebi!
• Babane gelip baksa ne zamana kadar bakıcak!
• ????

Öyle mi böyle mi derken en sonunda İzmir'in en iyilerinden olan TAKEV okullarının anaokulu BEYAZ BALON'a başlamasına karar verdik...

Bir hafta boyunca çok büyük zorluk çektim, sabah akşam tek duyduğum cümle "okula gitmeyeceğim" oysa ki aylardır sırtında çantayla uyuycaktı neredeyse ve sürekli bana sen işe git ben okula gidiyim diyen bir çocuk bu kadar mı ağlar bu kadar mı gitmek istemez okula...

Sabahları beni Tezcan'a bırak sakın okula götürme diyerek çığlık atıp ağlıyor. Bu arada Serdinç'in de her zaman ki gibi en kritik anlarda seyirinin olması, Rüzgar'ın ikinci günü hastalanıp okula ara vermesi derken alışma süresi uzadı da uzadı... İkinci haftada artık Rüzgar ağlamamaya ve okula gitmeyi istemeye başladı. 

Şimdi çok başka bir çocuğa sahibim sanki konuşmaları, uykusu, yemesi çok değişti zaten yaşıtlarından büyük gibi olan çocuk daha da büyüdü...

Ve sonunda okullu olabildik...